Keep on walking along our route [Misawa] EP.II
Title : Keep on walking along our route
Pairing : Miyuki kazuya x Sawamura Eijun
Genre & Tags : Comedy, College, Dorm life, Yaoi, Ramance, Misawa
***********************************************
ไม่น่าเชื่อว่าเวลาเพียงแค่ไม่ถึงปีจะทำให้มิยูกิ
คาสึยะชินชากับทุกๆอย่าง
เขาชินชากับการนอนดึกตื่นเช้า
ชินการดมควันท่อไอเสียบนถนนสายยาว ชินกับการต้องกลับบ้านทันทีที่หาเวลาว่างเจอ
และที่สำคัญ..
เขาชินชากับการขี่มอเตอร์ไซค์สีแดงเจิดจ้าใหญ่อลังการเข้ารั้วมหาวิทยาลัยและเป็นที่โจษจันท่ามกลางหมู่อาจารย์และเพื่อนนักศึกษา
พนันได้เลยว่าต้องมีชื่อของเขาต้องอยู่ในรายการ ‘นักศึกษาผู้มีความประพฤติเข้าข่ายใจแตก’ รับรองว่าทันทีที่เห็น
อาจารย์ต้องจำหน้าเขาได้แม่น
และวันนี้เป็นการเริ่มต้นอีกครั้งที่จะเผชิญกับสายตานับร้อยคู่นั่น
วันเปิดเทอมในสัปดาห์แรกของเขา
ในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัยปีสอง…
เขามาถึงหน้าคลาสด้วยการขี่บิ๊กไบค์คู่ใจ ต่อด้วยเดินเท้าในเวลาสั้นๆ กลุ่มแรกที่มิยูกิเจอมีบางคนที่เขาเคยรู้จักในชช่วงมัธยมปลาย
ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่คนละคณะ แต่ก็ได้เข้าเรียนเซคเดียวกันบ่อยๆ
“โย่” มิยูกิส่งเสียงทักไปด้วยพยางค์สั้นๆ
เรียกให้คนทั้งกลุ่มหันมาหาเขาเป็นตาเดียว
“อ่าฮ่า พ่อหนุ่มบิ๊กไบค์นี่เอง~”
“วันนี้นายไม่เข้าสายนี่
อุเมมิยะ” มิยูกิยิ้มเจื่อนตอบไปในขณะที่กำลังขยาดกับฉายาตัวเอง
อุเมมิยะ
เซย์อิจิ อดีตเอซของอุกุโมริ เจ้าของทรงรีเจนท์ยากุซ่าญี่ปุ่น เป็นที่โจษจันร่ำลือในหมู่นักศึกษารุ่นเดียวกัน
เพราะทรงผมที่เหมือนริวดาบไม้ในอนิเมะเรื่องชาร์แมนคิง (แถมดันชื่ออุเมมิยะเหมือนกันด้วย)
ด้วยเหตุนี้ ใครๆก็คิดว่ามิยูกิบิ๊กไบค์กับอุเมมิยะรีเจนท์นั้นคู่ควรที่จะเป็นเพื่อนกันมากที่สุด
ยืนคุยเรื่องสัพเพเหระไปได้สักพัก
มิยูกิก็รู้สึกเหมือนตัวเองหน้าทิ่มกะทันหัน
“ย๊า! ฮ่า!” เสียงอันคุ้นเคยที่ได้ยินทุกวันตั้งแต่ตอนมัธยมปลายดังขึ้นพร้อมกับเสียงดังพัวะบนศีรษะของเขา
คำทักทายในสัปดาห์แรกแห่งการพบปะของคุราโมจินั้นรุนแรงผิดปกติ
มิยูกิครางโอย
“นายตบแรงมาก”
คุราโมจิหัวเราะ ท่าทางนักเลงโตและเสียงหัวเราะแหลมสูงของคุราโมจิก็เป็นหนึ่งในสาเหตุให้คนอื่นๆจำพวกเขาได้แม่น
“โฮ่ย! มิยูกิ ถ้าแกย้ายไปอยู่แถวโคกุบนจิแล้วทำไมไม่ยอมไปเยี่ยมชมรมด้วยกันฟะ!”
มิยูกิเลิกคิ้ว
“เยี่ยมอะไรนะ”
คุราโมจิวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ “ก็พวกจุนซังชวนไปเซย์โดด้วยกัน
ตั้งแต่ก่อนวาเลนไทน์โน่น ฉันว่าฉันเมลล์ไปแล้วนะ”
“อ้อ โทษที” มิยูกินึกขึ้นได้ แล้วนั่งลงเพื่อจะอธิบาย
“ฉันเปลี่ยนเบอร์กับโทรศัพท์ไปเมื่อสามเดือนที่แล้ว พอดีว่าตอนขึ้นรถไฟฟ้าน่ะทำหล่นหาย”
“นี่คิดจะตัดขาดการติดต่อกับพวกรุ่นพี่รุ่นน้องไปเลยหรือไง
เจ้าคนไม่มีเพื่อน”
“ฉันไม่อยากได้ยินคำนั้นจากคุราโมจิคุงหรอกนะ~”
คุราโมจิเดาะลิ้นในลำคอพร้อมถลึงตาใส่เขาแทนคำตอบ
“นี่ มิยูกิ” อุเมมิยะหันมาชวนเขาคุย “นายรู้หรือเปล่าว่ารุ่นน้องชมรมนายอยู่หอเดียวกับฉัน
ถัดไปไม่กี่ห้องเอง”
มิยูกิพยายามนึก
เขาไม่รู้ว่ารุ่นน้องที่เซย์โดจะเข้ามหาวิทยาลัยไหนกันบ้าง
บางคนอาจจะเข้ามาได้ด้วยโควต้านักกีฬา เพราะเซย์โดตอนนี้จัดได้ว่าอยู่ในระดับที่ไปโคชิเอ็นได้ติดต่อกันถึงสองปี
เงื่อนไขดีๆแบบนี้คงจะเข้าเรียนที่นี่ได้ไม่ยากนักหรอก
แต่ก็นั่นแหละ
โทรศัพท์เก่าของเขาหายไปเมื่อสามเดือนที่แล้ว
ราวกับตัดขาดการติดต่อกับคนรู้จักเก่าๆไปโดยสิ้นเชิง
จะให้เขารู้ข่าวคราวอะไรคงจะเป็นไปไม่ได้
“แล้วใครล่ะ?”
“เจ้าเด็กพิชเชอร์ที่ถนัดซ้ายน่ะ”
มิยูกิชะงักไป
ถ้าเป็นพิชเชอร์ที่ถนัดซ้าย..
มันก็คงมีอยู่แค่คนเดียวในชมรมนั่นล่ะ
“ซาวามูระ?”
“นั่นแหละๆ” อุเมมิยะฉีกยิ้มพยักหน้า “ตอนซ้อมบ่ายวันนี้นายน่าจะได้เจอหมอนั่น
แต่ให้ตายสิ.. เป็นคนที่เสียงดังจนน่ารำคาญอย่างที่เขาว่ากันจริงๆด้วย”
มิยูกิพยักหน้า
หมอนั่นก็ยังคงเหมือนเดิมนั่นแหละ
มุมปากได้รูปกระตุกเป็นรอยยิ้ม
ชีวิตมหาวิทยาลัยของเขา.. คงจะตื่นเต้นขึ้นอีกเยอะล่ะนะ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น